W trakcie wojny współpracował ze środowiskami katolickimi i watykańskimi. W 1943 był jednym z twórców Codice di Camaldoli, przygotowywanego przez chadeków planu odbudowy ekonomicznej Włoch po wojnie. Przystąpił do Chrześcijańskiej Demokracji, został jednym z liderów partii, a od 1950 do 1953 pozostawał jej sekretarzem. Kierował też partyjnym dziennikiem „Il Popolo” (1944–1946) i tygodnikiem „Il centro” (1962–1965), szefował zrzeszeniu dziennikarzy Ordine dei giornalisti, a także opublikował kilka książek. W latach 60. i 70. był wykładowcą filozofii prawa na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim.
W latach 1945–1972 członek Rady Narodowej, Zgromadzenia Konstytucyjnego i następnie Izby Deputowanych I, II, III, IV i V kadencji, później od 1972 do śmierci członek Senatu VI, VII i VIII kadencji. Przez szereg lat zasiadał też w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy. Pełnił rozliczne funkcje rządowe, był ministrem edukacji narodowej (lipiec 1946–lipiec 1951), reformy administracyjnej (lipiec 1955–maj 1957) oraz sprawiedliwości (lipiec–sierpień 1953, maj 1947–luty 1962, czerwiec–grudzień 1968, luty 1972–lipiec 1973).