Po wybuchu II wojny światowej, próbując przedostać się z Poznania do Warszawy, została aresztowana i osadzona w obozie w Fordonie, skąd zbiegła na początku 1940. W Warszawie została aresztowana w łapance. Pracowała jako robotnica przymusowa w zakładach lotniczych w Mielcu, skąd zbiegła 15 kwietnia 1940. Po ponownym przedostaniu się do Warszawy uczestniczyła w tajnym nauczaniu oraz uczyła zarobkowo gry na fortepianie. 30 sierpnia 1944 uzyskała absolutorium na Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Po wybuchu powstania warszawskiego, od 8 sierpnia do 23 września 1944, była sanitariuszką w szpitalu zorganizowanym w seminarium duchownym przy kościele prokarmelickim na Krakowskim Przedmieściu. W połowie sierpnia służyła również w punkcie ratowniczo-sanitarnym przy ulicy Bednarskiej.
Po upadku powstania prowadziła, do kwietnia 1945, ambulatorium w gminie Radziechowice. Wiosną 1945 została magistrem filozofii Uniwersytetu Poznańskiego w zakresie filologii polskiej (muzykologia jako przedmiot poboczny). Następnie, do października 1948 pracowała w Komisji Programowej Szkolnictwa Muzycznego Ministerstwa Kultury i Sztuki. W 1948 prowadziła w ministerstwie referat ds. naukowych w Departamencie Twórczości Artystycznej. Od 1949 do 1952 była starszą asystentką w Zakładzie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego.