Pojedyncze okrągłe szklane okulary umieszczone były w ocynowanych stalowych oprawkach, posiadających gwintowaną część wewnętrzną, którą można było wyjąć, aby umożliwić dopasowanie zamiennych okularów. Ustnik którym oddychał żołnierz, składał się z lutowanej blaszanej rurki z brązową skórzaną tuleją na czubku, aby zapobiec skaleczeniu lub otarciom ust. Rurka przechodziła przez przód hełmu, a punkt wyjścia wzmocniony był z obu stron pierścieniem z wodoodpornego płótna.
Po pewnym czasie użytkowania uświadomiono sobie, że hełm „P” narażony jest na większe stężenia fosgenu, tracąc zdolność ochrony żołnierza. Od stycznia 1916 roku wszystkie tego typu hełmy były zanurzane w roztworze fenolanowo-urotropinowym i w ten sposób powstał hełm „PH”, wprowadzony do służby w armii brytyjskiej na początku 1916 roku. Nowy hełm był pod wieloma względami podobny do wcześniejszego modelu i był z wyglądu praktycznie identyczny. Rozwinięciem hełmu „PH” był hełm „PHG” wyposażony we wbudowane okulary z gumy gąbczastej, aby przeciwdziałać lakrymatorom, pozostając w