Przez dwanaście lat Antoni Kieniewicz pracował jako wikariusz i rezydent w parafiach Archidiecezji Warszawskiej, początkowo św. Aleksandra na placu Trzech Krzyży, następnie w Konstancinie-Jeziornie w parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny oraz w parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła przy ul. Domaniewskiej, równolegle był katechistą w Neokatechumenacie. W 2021 roku metropolita warszawski uhonorował go przywilejem noszenia rokiety i mantoletu w kolorze czarnym.
Zmarł w grudniu 2022 roku, pochowany został w grobie rodzinnym na Starych Powązkach w Warszawie.
Życie prywatne Jego ojciec Stefan Kieniewicz był historykiem, specjalizującym się w historii Polski XIX wieku, brat Jan Kieniewicz – również historykiem oraz dyplomatą, zaś siostra Teresa – zakonnicą, karmelitanką.
W 1965 roku wziął ślub z Marzeną Amborską, z którą miał czworo dzieci: Piotra (ur. 1967), Łukasza (1970), Mateusza (1980) oraz przysposobioną w 1982 córkę Annę. Najstarszy syn, Piotr Kieniewicz wstąpił do Zgromadzenia Księży Marianów, został wyświęcony na księdza w 1993 roku.
W chwili śmierci Antoni Kieniewicz miał ośmioro wnuków.
Przypisy