W sierpniu 1914 w Krakowie dołączył do oddziału konnego lwowskiego Sokoła pod dowództwem Marcelego Śniadowskiego, z którym w Kielcach dołączył do oddziału jazdy Władysława Beliny-Prażmowskiego. Od 9 listopada do 1 grudnia 1914 był zastępcą dowódcy plutonu, a później dowodził II i IV plutonem w I dywizjonie jazdy. Służył następnie w 4 szwadronie I dywizjonu jazdy i 1 pułku ułanów Legionów Polskich. 1 listopada 1916 został mianowany podporucznikiem w kawalerii. Od 3 lutego do 4 kwietnia 1917 w Ostrołęce był wykładowcą nauki o broni, organizacji armii i stylistyki wojskowej na kawaleryjskim kursie podoficerskim. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do austriackiego 8 pułku ułanów. W marcu 1918 zdezerterował i ukrywał się na terytorium Królestwa Polskiego.
W listopadzie 1918 w Kraśniku wziął udział w rozbrajaniu oddziałów armii austro-węgierskiej, a następnie w organizacji szwadronu jazdy, który wszedł w skład 7 pułku ułanów jako 4 szwadron. Od 13 grudnia 1918 na czele wspomnianego szwadronu walczył na wojnie z Ukraińcami, a później na wojnie z bolszewikami. 17 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem stopnia porucznika nadanego przez generała majora Edwarda Rydza-ŚmigłegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 373..