Obszerne chodniki wytworzone wzdłuż diaklaz wykazują stosunkowo niewiele przejawów korozji, natomiast powstałe osady aluwialne mogą osiągać miąższość nawet 15 metrów i stanowią prawdziwy potencjał badawczy dla paleoklimatologii. Pomieszczenia są szerokie, jednak dość trudno dostępne ze względu na występujące powszechnie kanciaste formy skalne, a także ciąg studni. Są generalnie pozbawione elementów krasowych takich jak stalaktyty, stalagmity czy draperie, nieliczne nacieki pojawiają się nieśmiało jedynie w głębi jaskini. Na skutek tego jaskinia jest znacznie mniej atrakcyjna dla zwiedzających niż klasyczne jaskinie krasowe o bogatej szacie naciekowej. O atrakcyjności naukowej i do pewnego stopnia również turystycznej tego miejsca decyduje natomiast obecność kilku rzadkich form, niewystępujących w większości innych jaskiń, jak szkliste kryształy zwane też "włosami jaskiniowymi", oulofolity (antodyty) – siarczanowe wytrącenia w formach przypominających kwiaty, czy też guzki (kulki) wapienne.