Guido Brunner (ur. 27 maja 1930 w Madrycie, zm. 2 grudnia 1997 tamże) – niemiecki polityk, dyplomata i prawnik, deputowany, od 1974 do 1981 członek Komisji Europejskiej, od 1981 do 1992 ambasador w Hiszpanii.
Życiorys Urodził się w Madrycie jako syn działającego tam menedżera AEG i Hiszpanki, w Hiszpanii ukończył szkołę średnią. Po II wojnie światowej przeniósł się do Niemiec, studiował prawo na uczelniach w Madrycie (studia pierwszego stopnia), Heidelbergu i Monachium (magisterium). W 1953 zdał państwowy egzamin prawniczy pierwszego stopnia, w 1955 uzyskał doktorat z zakresu międzynarodowego prawa spadkowego na Uniwersytecie w Monachium. W tym samym roku wstąpił do niemieckiej służby dyplomatycznej, początkowo pracował na placówkach w Bonn, Liverpoolu i Madrycie. Urzędował następnie w stałym przedstawicielstwie przy ONZ w Nowym Jorku (1960–1968), był szefem działu relacji naukowo-technicznych w MSZ (1968–1970), jego rzecznikiem prasowym (1970–1972) i kierownikiem działu planowania (1972–1974). Kierował dwukrotnie niemiecką delegacją do OBWE.