Elodina padusa – gatunek motyla z rodziny bielinkowatych i podrodziny Pierinae.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1853 roku przez Williama Chapmana Hewitsona pod nazwą Pieris padusa. Jako miejsce typowe wskazano Australię. Wcześniej, w 1851 roku, gatunek ten wspomniany został w literaturze przez Williama Johna Swainsona pod nazwą Terias nivea, jednak ze względu na brak formalnej diagnozy stanowi ona nomen nudum.
Morfologia Samice osiągają od 20 do 27 mm, a samce od 18 do 25 mm długości przedniego skrzydła. Skrzydło przednie jest dłuższe i węższe niż u gatunków pokrewnych. Jego wierzch jest w porze wilgotnej perłowobiały, a w porze suchej kremowy, w obu przypadkach z przyciemnieniem u nasady, ciemną krawędzią kostalną i ciemną plamą wierzchołkową wchodzącą na tornus. Spód skrzydła przedniego jest w porze wilgotnej biały, a w suchej morelowobiały, w obu przypadkach z żółtawopomarańczowym rozjaśnieniem nasady i brązową plamą przedwierzchołkową z silną, kwadratowawą wypustką na krawędzi wewnętrznej. Skrzydło tylne wyróżnia się na tle australijskich przedstawicieli rodzaju wyraźnie owalnym kształtem. Po obu stronach w sezonie wilgotnym jest perłowobiałe, a w suchym żółtopomarańczowe do jasnobrązowego z perłowym połyskiem. Genitalia samca mają słabo rozwinięte, delikatne szczecinki na wezyce edeagusa.