W 1968 wybrana do Izby Deputowanych V kadencji, w trakcie kadencji popadła w rosnący konflikt z władzami PCI. W tym okresie zaczęła przejawiać sympatie antystalinowskie maoistowskie, co usytuowało ją na marginesie partii, w 1972 przeniosła się do Paryża, gdzie została istotną postacią miejscowego życia kulturalnego, współpracując m.in. z Louisem Althusserem. Rozpoczęła wykładanie na Université de Paris VIII Vincennes Saint Deni, w 1977 uzyskała doktorat z politologii. W 1979 związała się z Partią Radykalną, w tym roku została wybrana ponownie do krajowej legislatywy (w styczniu 1980 zrezygnowała z mandatu). We wrześniu tegoż roku zasiadła Parlamencie Europejskim w miejsce Leonardo Sciascii. W PE początkowo przystąpiła do Technicznej Grupy Niezależnych, a od 1982 do frakcji socjalistycznej. Po zakończeniu kadencji powróciła do kariery publicystycznej, skupiając się zwłaszcza na pisaniu książek. Wzbudziła pewne zaskoczenie, publikując książkę przychylną Janowi Pawłowi II i zbliżając się do katolicyzmu.