thumb|Dąb Pamięci Tadeusz Blicharski, ps. Józwa (ur. 19 grudnia 1897 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Józefa i Franciszki z Witkowskich urodzony 19 grudnia 1897 we Lwowie. W 1914, jako uczeń V klasy gimnazjum wstąpił do Związku Strzeleckiego pod pseudonimem „Józwa”.

W 1915, po zajęciu Lwowa przez armię austro-węgierską, wstąpił do Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 6 pułku piechoty. Wziął udział we wszystkich walkach pułku, aż do jego rozwiązania. Później zgłosił się do Polskiego Korpusu Posiłkowego w Bolechowie. Od lutego do listopada 1918 ukrywał się przed władzami austriackimi.

Od 1 listopada 1918, w czasie wojny polsko-ukraińskiej, walczył w obronie Lwowa, a później uczestniczył w wojnie z bolszewikami. 17 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich pełniący służbę w Szpitalu Zapasowym Dywizji Litewsko-Białoruskiej został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem rachunkowymDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2716.. 1 czerwca 1921, w stopniu porucznika, pełnił służbę w Intendenturze 4 Armii, a jego oddziałem macierzystym był Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy Kielce. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 92.