O utworze Auto-da-fé w odróżnieniu od Krytyki nie jest poświęcona krytykom zawodowym, lecz krytykom amatorom – czytelnikom, a raczej ich brakowi. Ci bowiem którzy czytają książki to czytelnicy umarli, którzy tyle są warci, co ci którzy w ogóle nie czytają. Poeta daje przez usta Protazego plastyczne portrety czytelnika leniwego, który szuka w książkach tylko własnych myśli oraz czytelnika, który nie wie czego chce i pochłania coraz więcej książek, aż do utraty smaku. Poprzez akcję autor ukazuje z kolei dwóch czytelników pyszałków, którzy nie czytają w ogóle cudzych książek, bo uważają je za nic nie warte, zdatne tylko na podpałkę.
Utwór ma budowę symetryczną, przy czym jeden poeta, jeden kominek i jedno auto-da-fé zostaje przedstawione, a drugie przekazuje Gerwazy, sługa głównego bohatera, w swej relacji, odbijającej niczym zwierciadło, obrazy i gesty ukazane na scenie. Co ciekawe sam Protazy, zadufany w sobie poeta, wypowiada wiele trafnych spostrzeżeń, stając się niejako porte parole autora dramatu.
Dramat ma 66 wersów i jak stwierdza autor, jeden akt i jedną scenę, pierwszą i ostatnią zarazem.
Przypisy . . .
Bibliografia
Kategoria:Dramaty Cypriana Kamila Norwida