Dalsze życie i wpływ na rozwój Szczurowej mały|239x239px|Pałac Kępińskich w Szczurowej W latach 50 XIX wieku Jan Kępiński poślubił Anastazję i osiadł wraz z nią w Szczurowej. W pamięci mieszkańców zapisał się jako działacz społeczny obdarzony wyjątkowym zmysłem administracyjnym; wraz z żoną niezwykle przyczynił się do rozwoju Szczurowej i poprawy warunków życia jej mieszkańców, przekształcając tę ubogą początkowo wioskę w dobrze prosperujące miasteczko. Z jego inicjatywy powstały m.in. murowane kamienice przy rynku, a także wygodna droga łącząca Szczurową ze stacją kolejową w Brzesku-Słotwinie. Przyczynił się także do rozwoju miejscowego handlu i przemysłu; sprowadzał do miasteczka rękodzielników, zakładał sklepy – bławatne, korzenne, utworzył aptekę oraz pocztę.
W 1854 r. Anastazja i Jan Kępińscy zlecili budowę eklektycznego pałacu o cechach neogotyckich jako siedziby swojego rodu. Po ukończeniu pałacu w 1860 r. prędko stał się on istotnym ośrodkiem kulturalnym – u Kępińskich licznie gościli literaci, publicyści i poeci. mały|213x213px|Miejsce spoczynku Jana Kępińskiego Pomimo bycia z wyznania kalwinem, Jan Kępiński zawsze dokładał wszelkiej troski o rzymskokatolicki parafialny Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Szczurowej.