Budynek warsztatów oddano do użytku nieco później, 2 czerwca 1902 r. W bliżej nieznanym czasie po lewej stronie od budynku głównego powstał jeszcze parterowy budynek toalet, współużytkowany przez szkoły mieszczące się po sąsiedzku w budynku przy ul. Pułaskiego 10. W 1911 r. nadbudowano o jedno piętro część budynku toalet położoną najbliżej ulicy Sikorskiego. W 1933 r. toalety przeniesiono a budynek przeznaczono na odlewnię, instalując w nim piec do wytapiania metalu wyprodukowany przez firmę Ölfeuerungs Fulmina. Cztery lata później nadbudowano tylną część budynku z przeznaczeniem na mieszkanie dozorcy.
Krótko przed wybuchem II wojny światowej nazwę szkoły zmieniono na Vereinigte Technische Staatslehranstalten für Schiffsingenieure und Seemaschinisten zu Stettin.
Okres powojenny lewo|mały|Wygląd budynku po przebudowie z 1969 r. Budynek główny nie doznał szkód w czasie bombardowań Szczecina. Po II wojnie światowej został przeznaczony na pierwszą siedzibę nowo utworzonej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie i jej Wydziału Elektrycznego. Pierwsze zajęcia odbyły się 18 lutego 1947 r. Dnia 1 września 1955 r. Wyższą Szkołę Inżynierską przemianowano na Politechnikę Szczecińską. Pod koniec lat 60.