Eugeniusz Herc (ur. 25 grudnia 1899 w Płoskim, zm. ?) – kapral Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, masarz.

Życiorys Urodził się 25 grudnia 1899 we wsi Płoskie, w powiecie zamojskim ówczesnej guberni lubelskiej, w rodzinie Józefa i Julianny z Bernatów. Do lat 9 wychowywał się przy rodzicach, a po ich śmierci przy rodzinie. Po ukończeniu lat 13 terminował u masarza, a po ukończeniu lat 17 rozpoczął pracę jako czeladnik masarski.

2 listopada 1918 wstąpił do 3. kompanii 35 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 6 lutego 1920 w wypadzie I batalionu kapitana Leona Grota na wsie Terebowo (Wielkie i Małe), położone nad rzeką Tremla w gminie Kopatkiewicze powiatu mozyrskiego, w czasie którego zdobył karabin maszynowy. 5 czerwca 1920 dowódca 3. kompanii podporucznik Antoni Jasieński sporządził wniosek na odznaczenie kaprala Herca Orderem Virtuti Militari, a w uzasadnieniu napisał między innymi: „kapral Herc Eugeniusz pełnił służbę w kompanii od szeregowca, swoim dzielnym zachowaniem się, umiejętnym kierownictwem i osobistą brawurą doszedł stopnia kaprala.