W latach 1950–1954 i od 1958 należał do Katolickiej Partii Ludowej, po jej przekształceniu od 1980 do Apelu Chrześcijańsko-Demokratycznego. W latach 1963–1967 i w 1971 zasiadał w Tweede Kamer. Jednocześnie od 1963 do 1967 był delegowany do Parlamentu Europejskiego, a od 1965 do 1967 zasiadał w Radzie Ekonomicznej i Społecznej (rządowym organie doradczym). Od kwietnia 1967 do stycznia 1973 sprawował funkcję ministra rolnictwa i rybołówstwa, a od stycznia 1972 dodatkowo ministra ds. Surinamu i Antyli Holenderskich w gabinetach Pieta de Jonga i Barenda Biesheuvela. Od 1973 do 1977 pozostawał członkiem Komisji Europejskiej kierowanej przez François-Xaviera Ortolego, odpowiadał w niej za rolnictwo i rybołówstwo. W kolejnych latach przeszedł do sektora prywatnego, zajmując się m.in. lobbingiem. Od 1977 do 1986 był dyrektorem zarządzającym Rabobanku, od 1985 także wiceprezesem i prezesem niemiecko-holenderskiej izby handlowej.

Od 1950 żonaty z Belgijką Marią Peeters (zm. 1982), miał pięcioro dzieci.

Odznaczenia Odznaczony m.in.