Od 1958 działał w Belgijskiej Partii Socjalistycznej, a po jej przekształceniu w walońskiej Partii Socjalistycznej. Od 1961 do 1965 kierował gabinetem ministra ekonomii Antoona Spinoya, następnie zaś gabinetem wicepremiera. W 1964 został radnym miejskim Anderlechtu, od 1966 do 1984 pozostawał jego burmistrzem. Kilkukrotnie zasiadał w Izbie Reprezentantów (1966–1973, 1977–1984, 1985–1987, 1991–1992) oraz w Senacie (1988–1991), był również delegatem do Parlamentu Europejskiego. Od stycznia 1972 do stycznia 1973 pełnił funkcję ministra spraw ekonomicznych. Następnie od 1973 do 1977 był wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej kierowanej przez François-Xaviera Ortolego, odpowiadał w niej za podatki i unię celną (do 1976), branżę stali (od 1976), finanse, energię oraz Euratom. Po powrocie do krajowej polityki zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych (czerwiec 1977 – maj 1980) i sekretarza stanu ds. ekonomii regionalnej (1978–1979). Po konflikcie wewnątrzpartyjnym na tle jego proamerykańskich i prawicowych tendencji odszedł z partii w 1984, rezygnując ze stanowisk w parlamencie i samorządzie. W kolejnym roku dołączył do Partii Reformatorsko-Liberalnej.