Spaniel Saint-Usuge był bliski wyginięcia. Przed II wojną światową pozostało niewielu przedstawicieli tej rasy. Jednak dzięki staraniom księdza Roberta Billarda, spaniela Saint-Usuge udało się przywrócić. Billard nabył sukę tej rasy, a później również psa. W niedługim czasie pojawił się pierwszy miot, a ksiądz Robert Billard założył księgę hodowlaną. Należy podkreślić, że dokonał on selekcji hodowlanej. Oznacza to, iż w sposób rygorystyczny musiał pozbyć się wszystkich nieczystości, wad i niedoskonałości u tej konkretnej rasy. W swojej książce hodowlanej wskazał zdolności łowieckie każdego ze swoich psów, zwracając szczególną uwagę na te uaktywnione podczas tropienia zwierzyny (między innymi podczas polowania na słonki), która była jego największą pasją. W 1978 r. wyhodował swój ostatni miot, a ostatnie szczenię podarował córce swojego przyjaciela.
W późniejszych latach, entuzjaści rasy postanowili stworzyć we Francji „Klub Spaniela Saint-Usuge”, którego jednym z głównych celów stało się oficjalne uznanie rasy. Do tego niezbędne było przeprowadzenie wielu selekcji, ale po 13 lat starań organizacja kynologiczna Société Centrale Canine zdecydowała się utworzyć Francuską Księgę Rodowodową (L.O.F.) dla Spanieli Saint-Usuge.