W latach 1613–1614 wybudował w Suchej kościół, konsekrowany w grudniu 1624 r. W 1617 r. zmagał się z chorobą oka, z której według tradycji został cudownie uzdrowiony. Uzdrowienie, jak odnotowano w księdze Bractwa Najświętszego Sakramentu i Pięciu Ran Pana Jezusa, działającego przy kościele Bożego Ciała w podkrakowskim Kazimierzu, nastąpiło po modlitwach do świętego Stanisława Kazimierczyka (1433–1489), kanonika regularnego laterańskiego, którego grób znajdował się w tymże kościele. To dało Komorowskiemu asumpt do sprowadzenia w 1624 roku do Suchej kanoników regularnych laterańskich z prepozytury p.w. Bożego Ciała na krakowskim Kazimierzu, dla których w 1625 r. ufundował w Suchej osobną prepozyturę, a w 1626 r. doprowadził do ustanowienia dla nich w Suchej parafii. W 1615 ufundował świątynię w Krzeszowie.
W 1616 r. został starostą oświęcimskim, pełniąc różne funkcje w księstwach zatorskim i oświęcimskim; był m.in. sędzią kapturowym swojego powiatu w 1632. W 1633 r. posłował na sejm koronacyjny, został też deputatem do Trybunału Radomskiego w tym samym roku. W 1640 r. został także szafarzem podatków w obu księstwach.
Był dwukrotnie żonaty.