rzadziej czerwonobrązowy jest też wierzchołek członu trzeciego. Niemal dorównująca długością przykrywce tarczka ma parę jasnych, niepunktowanych wyniosłości w kątach nasadowo-bocznych oraz niepunktowany i zwykle rozjaśniony wierzchołek. Półpokrywy mają zakrywkę niemal przezroczystą do brązowawej. Odnóża są jasne z czarnym punktowaniem i plamkowaniem. Listewka brzeżna odwłoka jest jasnożółta z ciemnymi plamami, zazwyczaj podzielonymi bladymi kreskami. Przedpiersie ma płytkowate rozszerzenia zwrócone ku kłujce. Środkiem śródpiersia biegnie między biodrami żeberko. Kanaliki wyprowadzające gruczołów zapachowych zatułowia są długie i zwężają się stopniowo ku końcom.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla stanowiska ciepłe, w tym murawy kserotermiczne, południowe stoki, słoneczne polany i łąki zalewowe. Zarówno larwy jak i postacie dorosłe są fitofagami ssącymi soki roślinne. Do ich roślin żywicielskich należą: dziewanny, macierzanki, przytulie i trędowniki. Aktywne osobniki spotyka się od wiosny do jesieni. Stadium zimującym jest postać dorosła.