Anszar, Lahmu i Lahamu nadali Mardukowi trzy imiona i nakazali innym bogom uczynić to samo.
Tablica VII Bogowie śpiewali Mardukowi hymn, w którym wymienili 50 nadanych mu imion.
Analiza Zachowane kopie Enuma elisz datowane są przeważnie na I połowię I tysiąclecia p.n.e., jednak język akadyjski, w którym utwór został spisany, wydaje się być zbyt archaiczny dla tego okresu, więc datę powstania eposu często przesuwa się na drugą połowę II tysiąclecia p.n.e., choć z drugiej strony autor utworu mógł celowo postarzać język, na co wskazuje nieporadne użycie w wielu miejscach archaizmówТ. Якобсен, Сокровища тьмы. История месопотамской религии, Москва 1995, s. 106..
Tekst Enuma elisz został napisany specyficznym stylem hymniczno-epickim, niemającym odpowiednika w żadnym innym utworze. Zawiera właściwe tylko sobie formy gramatyczne i słownictwo. Takie zastosowanie zasobu leksykalnego jest charakterystyczne dla poezji (słownictwem, jakie występuje w tekście, nie posługiwano się na co dzień). W sposób szczególny dotyczy to takich części mowy, jak zaimki, przysłówki i przyimki.