Władysław Zachariasz Spławiński (ur. 6 września 1889 w Krakowie, zm. w 1948) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 września 1889 w Krakowie, w rodzinie Maksymiliana i Marii z domu Lukas. Miał czworo rodzeństwa. W 1901, po ukończeniu szkoły powszechnej, rozpoczął naukę w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1908, po zdaniu egzaminu maturalnego w klasie VIIIb, odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1911 i otrzymał przydział w rezerwie do 45 Galicyjskiego Pułku Piechoty w Przemyślu. W 1913 został mianowany chorążym rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1911. W latach 1909–1913 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W międzyczasie (1912–1913) wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach.