Al-Aqmar prawdopodobnie pierwotnie nie posiadał minaretu po to, aby chronić prywatność kalifa przed gapiami, ze względu na usytuowanie meczetu w pobliżu północnego narożnika wschodniego Wielkiego Pałacu. Po upadku Fatymidów w Egipcie meczet stopniowo popadał w ruinę aż do roku 1397, w którym Amir Yalbugha al-Salimi z dynastii Mameluków podjął się jego renowacji. Wymienił mihrab, minbar i midhę oraz dobudował minaretC. Williams, Islamic monuments in Cairo: a practical guide, Cairo 1985, s. 213-214.. Zachował się jedynie trzon minaretu z XIV wieku, tj. ceglana konstrukcja pokryta reliefem wykonanym w stiuku, zwieńczona kamienną dekoracją w formie mukarnasu i stalaktytowym gzymsem koronującym, natomiast balkon wraz z konstrukcją powyżej są późniejszej datyD. Behrens-Abouseif, Islamic Architecture in Cairo: An Introduction, Leiden-New York-Köln 1992, s. 73.. Meczet został ponownie odrestaurowany w XIX wieku za panowania Muhammada 'Alego przez Amira Sulaymana Agha al-Silahdara, który zbudował wówczas również nowy meczet po drugiej stronie ulicy naprzeciwko Al-AqmarIbidem, s. 74.. Al-Aqmar na przełomie wieków był narażany na zmiany w jego początkowym wyglądzie – najbardziej dotkliwą ingerencją było dobudowanie budynku mieszkalnego do fasady meczetu, w wyniku czego cała jej prawa strona została zniszczona.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Meczet Al-Aqmar · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.