wywracaniem się martwych pni po pożarach, osłabieniach szkodnikami, czy zanieczyszczeniami, oblepieniu okiścią, przejściu lawin, upadku meteorytu lub też w wyniku naturalnego ich obumarcia. Proces saltacji wykrotowej prowadzi do powstawania na dnie lasu martwego drewna w zróżnicowanym stopniu rozkładu, stanowiącego siedlisko dla różnego rodzaju organizmów. Jest też przyczyną budowania mikrotopografii terenu (zagłębienia i kopczyki), zmian w ekosystemach, ma wpływ na pedogenezę oraz gospodarkę leśną człowieka.
Badania naukowe W analizie saltacji wykrotowej stosuje się metodykę geomorfologiczną, a także metody badań procesów glebowych. W polskiej literaturze geomorfologicznej proces zaliczany jest do niszczącej działalności wiatru, a badanie kopców oraz zagłębień po systemie korzeniowym – do zakresu badań form pochodzenia eolicznego. W literaturze anglosaskiej natomiast proces ten zalicza się do procesów biogeomorfologicznych, związanych mniej lub bardziej bezpośrednio z produktywnością biologiczną. Z punktu widzenia procesów glebowych rozpatrywany jest natomiast jako składowa bioturbacji lub pedoturbacji.
Zobacz też
wywrót (wykrot) martwe drewno w lesie
Przypisy
Kategoria:Dendrologia Kategoria:Martwe drewno Kategoria:Geologia dynamiczna