Według większości źródeł pierwszy budynek świątyni był wykonany w konstrukcji szachulcowej. Mariusz Caban, choć nie neguje tego poglądu, wskazuje na inną możliwość, a mianowicie, że w pierwszych latach istnienia kościół mógł być odeskowany. Była to świątynia jednonawowa, z wyodrębnionym, zamkniętym poligonalnie niższym prezbiterium. Korpus na poziomie fundamentów mierzył 36 łokci długości i 18 szerokości (16,70 x 10,80 m), prezbiterium miało długość 8.40 m, a największa szerokość mierzona przy łuku tęczy 7,25 m. Konstrukcję pokrywał dach dwuspadowy nad korpusem i wielospadowy nad prezbiterium; nad dachem korpusu umieszczona została sygnaturka. W 1577 lub 1582 roku do bryły, od zachodniej strony, na osi kościoła dobudowano wieżę (dzwonnicę), niższą od sygnaturki. Jedynie na planie Wrocławia umieszczonym w dziele wydanym przez Matthäusa Meriana w 1650 roku wieża znajdowała się przy północnej ścianie korpusu, przy północno-zachodnim narożniku kościoła. Pierwsze prace rozpoczęto 20 kwietnia: wykonano fundamenty, na których postawiono drewnianą konstrukcję i przykryto ją gontem. 19 maja na szczycie osadzono kulę, zamontowano duży dzwon ufundowany przez ludwisarza Hansa Fuchsa oraz mały dzwon lub dwa małe dzwony pochodzące z sąsiedniej kaplicy (kościółka) św. Gertrudy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dawny kościół imienia Zbawiciela na placu Czystym we Wrocławiu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.