System działał prawdopodobnie w ten sposób, iż po wykryciu celu, ukraińskiego samolotu lub śmigłowca, operator wydawał rozkaz odpalenia pocisku, którego termiczna głowica już samodzielnie przechwytywała cel. 4 stycznia 2026 roku strona ukraińskia przechwyciła praktycznie nietknięty, podobny aparat ale tym razem wyposażony w przenośny, przeciwlotniczy zestaw rakietowy 9K333 Wierba, następcę pocisków ziemia-powietrze 9K38 Igła. Konstrukcja wyposażona została w kamerę, modem radiowy, specjalne mechanizmy uruchamiające system chłodzenia głowicy naprowadzającej i otwierający osłonę głowicy. W odróżnieniu od wariantu z pociskiem R-60, który po potencjalnym odpaleniu rakiety, sam ulega zniszczeniu, model z 9K333, po odpaleniu swojego pocisku, może nadal kontynuować lot w kierunku głównego celu. Rosyjska modyfikacja standardowych bezzałogowych aparatów, związana jest ze wzrastającą skutecznością ukraińskich lekkich samolotów i śmigłowców w zwalczaniu tego typu konstrukcji. Ukraińskie maszyny operują na dalekich tyłach własnych wojsk, pozostając poza zasięgiem rosyjskich systemów przeciwlotniczych operujących w strefie frontowej. Dodatkowo Rosjanie wysyłają w powietrze aparaty z makietami pocisków R-60. Tworząc wrażenie szerokiego stosowania tej techniki wojskowejMarcin Strembski, Wojna powietrzna nad Ukrainą.