Paryskie popołudnie Po tych dwóch cyklach Štyrský planował jeszcze jeden, który częściowo realizował podczas swojego pobytu w Paryżu w roku 1935. Temu zbiorowi nadał później tytuł Paryskie popołudnie. Pod kątem ilości fotografii był wyraźnie mniejszy niż dwa poprzednie – Štyrský, prawdopodobnie z powodu choroby, nie zdążył go dokończyć. Ten cykl można uznać jako pewne zakończenie jego fotograficznej twórczości. Poza zabiegami stosowanymi w poprzednich cyklach, do jego prac zaczęły przenikać nowe motywy – pogrzeby, dewastacje i erozje, które najczęściej odnajdywał w kaplicach cmentarnych lub na nagrobkach.
Motywy natury i ulubione lokalizacje Štyrský przez pewien czas był zafascynowany naturą, czego wcale nie widać na fotografiach zawartych w jego cyklach – tam czerpał przede wszystkim z przestrzeni miejskich. Z zachowanych zdjęć wynika, że wiele swoich fotografii wykonał w różnych miejscach w Czechach, często na terenach przygranicznych. Jeździł po Szumawie, gdzie fotografował wyrwane drzewa, pnie, powalone gałęzie, był nad Czarnym Jeziorem, najprawdopodobniej odwiedził Prachowskie Skały. Na jego obrazach zachowały się liczne ujęcia cieni, liści, korzeni i bagien.