Losy medyków powstania warszawskiego thumb|180px|Pomoc medyczna na warszawskiej Starówce Dla wielu uczestniczących w powstaniu lekarzy i pielęgniarek, którym wojna odebrała możliwość powrotu do przedwojennych miejsc zamieszkania, nauki lub pracy zawodowej (np. warszawiacy, wykładowcy Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie lub absolwenci tego Uniwersytetu), tworzenie placówek służby zdrowia w zrujnowanym powojennym Szczecinie i miejscowościach województwa stało się kolejnym wielkim wyzwaniem. Ważnym etapem wspólnej pracy było utworzenie w 1948 roku Pomorskiej Akademii Medycznej z Samodzielnymi Publicznymi Szpitalami Klinicznymi PSK 1 i PSK 2.

PSK1 zorganizowano w dużym nowoczesnym budynku poniemieckim, którego pośpieszna budowa została zakończona w 1938 roku (działalność medyczną rozpoczęto w kwietniu 1939). Szpital uniknął zniszczeń wojennych. W kwietniu 1945 roku został ewakuowany z chorymi, personelem i wyposażeniem przez Greifswald na zachód. Sowieckie władze Szczecina zorganizowały w pustym budynku obóz dla jeńców niemieckich, a następnie stacjonowała w nim jednostka Wojska Polskiego. Równocześnie analizowano możliwości lokalizacji dużego szpitala dla coraz liczniejszej polskiej ludności miasta. Od czerwca 1946 roku budynkami przy ul.