De Geer i Wright przywołują także badania profesora Lestera van Middleswortha, który przeprowadził badania na tarczycach owiec zabitych na przełomie października i listopada 1979 roku w Australii. W tarczycach owiec van Middlesworth stwierdził podwyższone i odbiegające od normy stężenie izotopu jodu-131. Owce te wypasane były na obszarze, na którym w dniach 26–27 września 1979 roku wystąpiły opady deszczu. Na podstawie danych meteorologicznych z września 1979 roku oszacowano, że chmury te nadeszły z kierunku znajdującej się w archipelagu Wysp Księcia Edwarda Wyspy Mariona. W tym czasie badania naukowe potwierdzały już tezę, iż tarczyce zwierząt gatunków pasterskich, w szczególności owiec, wchłaniają izotopy jodu pochodzące z testów broni nuklearnej przeprowadzanych w atmosferze. Defense Intelligence Agency (DIA) podjęła działania w celu zbadania, czy skażenie to mogło wynikać z działalności lokalnego przemysłu. De Geer i Wright stwierdzili jednak, że w Australii nie wykryto skażenia gruntu i powietrza izotopem jodu-131 przed 22 września. Ponadto w okolicach miejsc wypasu owiec nie istniał przemysł mogący emitować izotopy jodu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Incydent Vela · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.