Amerykanie zaniepokojeni byli izraelsko-południowoafrykańską współpracą w dziedzinie balistycznych pocisków rakietowych oraz spotkaniami naukowców związanych z atomistyką. Co więcej, wywiad amerykański posiadał informacje o tym, iż w zamian za yellowcake i uran Izrael wysyłał do Południowej Afryki tryt. Wśród potencjalnych odpowiedzialnych za przeprowadzenie testu były Francja, Związek Radziecki, Indie oraz Pakistan. Jednak miejsce, w którym VELA zarejestrował podwójny rozbłysk, oraz izraelsko-południowoafrykańska współpraca wojskowa sprawiły, że amerykańskie podejrzenia skupiły się na tych dwóch państwach.
Weiss twierdzi, że prezydent Carter celowo unikał jednoznacznego wskazania państwa odpowiedzialnego za potencjalny test nuklearny ze względów politycznych. Z jednej strony stwierdzenie, że 22 września nie doszło do eksplozji, podważyłoby wcześniejsze odczyty satelitów VELA. Z drugiej strony Stany Zjednoczone były zaangażowane w rokowania dotyczące kontroli broni nuklearnej i proces pokojowy na Bliskim Wschodzie. Amerykanie wynegocjowali ze Związkiem Radzieckim SALT II i czekali na jego ratyfikację. W 1978 roku w Camp David Izrael i Egipt podpisały Porozumienie z Camp David, które tworzyło ramy dla porozumienia pokojowego.