Historia Sabotaż amunicji do broni strzeleckiej był wcześniej stosowany przez Wielką Brytanię przeciwko zbuntowanym plemionom podczas drugiej wojny z Matabele (1896–1897) i kampanii w Waziristanie (1936–1939). W obu przypadkach sabotaż amunicji był skuteczny, ponieważ członkowie plemienia byli w dużym stopniu uzależnieni od zdobycznej amunicji, a nie od uprzemysłowionego łańcucha dostaw nowo wyprodukowanej amunicji. Pułkownik John K. Singlaub, weteran II wojny światowej z Biura Służb Strategicznych (OSS), zasugerował podobne metody, gdy dowodził MACV-SOG w latach 1966–1968.
Metody Przechwycona amunicja była przez Amerykanów częściowo demontowana i ponownie składana z podstawionymi elementami. Naboje do karabinka i karabinu maszynowego zawierające proch bezdymny, zastępowano materiałem wybuchowym o podobnym wyglądzie, który generował ciśnienie około pięciokrotnie większe niż w broni palnej. Mechanizm ryglowy i fragmenty eksplodującej komory zamkowej karabinka AK były zwykle wyrzucane do tyłu, w głowę osoby strzelającej. Imitacje zapalnika były umieszczane w pociskach moździerza, aby go zdetonować, w momencie wystrzelenia z moździerza.