Definicja Sartoriego jest z naukowego punktu widzenia postrzegana przez niektórych naukowców, jako problematyczna lub zbyt szeroka. Michael Keren, ekonomista z Uniwersytetu w Calgary nie zgadza się na przykład ze składaniem partii faszystowskich, populistycznych i radykalnych w jedną gromadę. Prof. Maxmilián Strmiska z Uniwersytetu Masaryka wskazuje, że nieokreślone granice między "prosystemową" a "antysystemową" działalnością polityczną mają swój głębszy aspekt związany z samą istotą nowoczesnej demokracji pluralistycznej. Trudno w niej stwierdzić, kto zachowuje się antysystemowo, skoro brakuje odpowiedzi na opytanie o to, czym jest prosystemowość. Włoski politolog, Giovanni Capoccia stworzył własną definicję antysystemowości, dzieląc ją na antysystemowość sytuacyjną i ideologiczną. Ta pierwsza polega na tworzeniu partii o znikomej zdolności koalicyjnej, bardzo odległych ideologicznie od wszelkich innych organizacji partyjnych w danym systemie i stosujących populistyczną oraz delegitymizującą taktykę wyborczą. Antysystemowość ideologiczna to według Capoccii stosunek do systemu demokratycznego, jako całości. Partia antysystemowa w tym rozumieniu to de facto partia antydemokratyczna.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Partia antysystemowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.