Po śmierci Ryszarda III w 1485 w bitwie pod Bosworth władzę przejął spokrewniony z Lancasterami Henryk VII Tudor (bratanek Henryka VI), który ożenił się z córką Edwarda IV, Elżbietą York.
Dynastia Yorków wymarła w linii męskiej w 1499 (egzekucja Edwarda Plantageneta, hrabiego Warwick), a w linii żeńskiej w 1541 (stracenie błogosławionej Margaret Pole, siostry Edwarda). Perkin Warbeck, który był pretendentem do tronu Anglii w latach 90. XV w., twierdził, że jest ocalałym Ryszardem, synem Edwarda IV i Elźbiety Woodville. Został stracony jako zdrajca w 1499. Pretensje do tronu Anglii zgłosili również kolejno trzej siostrzeńcy Edwarda IV i Ryszarda III: John de la Pole, Edmund de la Pole i Richard de la Pole, synowie księżnej Suffolk Elizabeth. Żaden z nich nie miał legalnego potomka. Richard, znany jako Biała Róża, zginął w bitwie pod Pawią w 1525. Roszczenia siostrzeńców do tronu wspierała Małgorzata York, księżna-wdowa Burgundii.
Drzewo genealogiczne
mały|Edmund z Langley, 2. książę Yorku
Przypisy
Bibliografia