Karapaks jest słomkowy, pomarańczowobrązowy lub brązowy z ciemnymi znakami za oczami środkowymi, w kątach tylno-bocznych, wzdłuż tylnych brzegów trójkąta międzyocznego. Znaki te mogą być niewyraźne lub częściowo zanikać. Powierzchnia karapaksu jest nieregularnie granulowana. Krawędzie boczne są powrębiane, a przednia jest niemal prosta i zaopatrzona w trzy pary dużych szczecinek. Występuje jedna para rozstawionych dalej niż ich średnice oczu środkowych oraz trzy pary oczu bocznych. Barwa nogogłaszczków bywa od słomkowej przez pomarańczową do brązowej. Na szczypcach brak jest ciemniejszych znaków. Szczypce u dorosłych samców są silnie powrębiane i w pozycji złożonej między dosiebnymi częściami ich palców pozostaje duża przerwa. Szczypce samic są słabiej zakrzywione, smuklejsze, słabiej powrębiane, o ledwo zaznaczonej przerwie w pozycji zamkniętej. Wszystkie szczecinki makroskopowe na dłoniach szczypiec są zredukowane. Z wyjątkiem dosiebnych przedłużeń brak jest szczecinek makroskopowych na żeberkach grzbietowo-środkowym, retrolateralno-środkowym, brzuszno-prosubmedialnym, prolateralno-brzusznym i prolateralno-środkowym szczypiec. Stosunek długości szczypiec do szerokości dłoni u samców wynosi od 2,05 do 2,16, u samic zaś od 2,15 do 2,3.