Cheilocystydy 32–56 × 7–12 µm, maczugowate, cylindryczne, wrzecionowate, z tępym, czasem nieco główkowatym wierzchołkiem, rzadko rozgałęzione, szkliste, cienkie. Zarodniki 6,5–8,5 (–9,0) × 4,5–5,5 (–6,0) µm, Q = 1,40–1,80, w widoku z przodu szeroko jajowate do elipsoidalnych, w widoku z boku elipsoidalne do lekko migdałowatych, w KOH żółtawe, z lekko chropowatymi ścianami, prawie gładkie. Skórka typu trichoderma, zbudowana z luźno splecionych, szklistych, cienkościennych strzępek o szerokości 3–5 µm. Sprzążki obecne we wszystkich strzępkach.
Występowanie i siedlisko Stanowiska ciżmówki migdałowatozarodnikowej podano w Ameryce Północnej i Południowej, Europie i Azji. Najwięcej stanowisk podano w Europie. Występuje tu na całym niemal obszarze, od Morza Śródziemnego po północne krańce Półwyspu Skandynawskiego i Islandię, brak jej tylko południowo-wschodniej części kontynentu. W Polsce w 2003 r. W. Wojewoda przytacza 5 jej stanowisk z uwagą, że jej częstość występowania w Polsce nie jest znana. Aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Zaliczona w nim jest do gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje na martwym drewnie, zarówno iglastym, jak i liściastym, na pniach i opadłych gałęziach. Owocniki tworzy od lipca do listopada.
Przypisy
Kategoria:Ciżmówkowate Kategoria:Mykobiota Polski