Następne mecze pomiędzy tymi drużynami zdecydowanie należały do reprezentacji Węgier, szczególnie w końcu lat 40. oraz na początku lat 50., która pod wodzą trenera Gusztáva Sebesa była nazywaną tzw. Złotą Jedenastką. Drużyny miały zagrać ze sobą w eliminacjach do mistrzostw świata 1954, jednak PZPN postanowił poddać mecz uznając, że nie mają żadnych szans z silnym przeciwnikiem.
Następne zwycięstwo reprezentacja Polski odniosła 10 września 1972 roku na Stadionie Olimpijskim w Monachium w finale turnieju olimpijskiego 1972 2:1 po dwóch golach króla strzelców turnieju, Kazimierza Deyny, po czym drużyna selekcjonera Kazimierza Górskiego została mistrzem olimpijskim, detronizując tym samym reprezentację Węgier. Triumf w turnieju jest uważany za początek sukcesów tzw. Orłów Górskiego.