Elektryfikacja w zaborze pruskim i „ziemiach odzyskanych” przed 1945 rokiem Pierwsze plany elektryfikacji kolei na ziemiach polskich pojawiły się jeszcze przed wybuchem I wojny światowej, ale prace nad elektryfikacją kolei na ziemiach polskich Niemcy rozpoczęli od 15 sierpnia 1897 roku elektryfikacją linii kolejowej Wąbrzeźno – Wąbrzeźno Miasto (Briesen – Briesen Stadt). Linia została oddana do użytku 1 kwietnia 1898 roku i była pierwszą koleją elektryczną na ziemiach polskich, a sama linia miała charakter podmiejski.
1 lipca 1913 na linii kolejowej Koszalin – Unieście otwarto połączenia tramwajowe noszące znamiona kolei lekkiej, które 30 września 1938 roku zostały zlikwidowane.
W 1914 roku na Dolnym Śląsku oddano do użytku zelektryfikowaną linię kolejową ze Szczawienka do czeskiego Meziměstí w systemie AC. W tym samym roku uruchomiono również zelektryfikowaną linię kolejową Jugowice – Walim. W kolejnych latach liczba zelektryfikowanych linii kolejowych na Dolnym Śląsku rosła, dzięki czemu możliwe było uruchomienie pociągów elektrycznych z Wrocławia przez Wałbrzych, Jelenią Górę do Węglińca oraz Zgorzelec i Leśną. Do 1939 roku na Dolnym Śląsku zelektryfikowano ponad 391,87 kilometrów linii kolejowych.