– Omawiany obraz potwierdza również inne spostrzeżenia cytowanego autora – o narastaniu bliskiego kontaktu malarza z naturą, o czym pisał: [...] „Około 1880 r. zaczęły się zacieśniać związki artysty z naturą i żywym modelem, pojmowanymi jeszcze w kategoriach tradycyjnych (nieimpresjonistycznych).[...]Tamże, s. 270.

Powyższe uwagi Dobrowolskiego są zbieżne z uwagami Haliny Cękalskiej-Zborowskiej, opublikowanymi w książce: Wieś w malarstwie i rysunku naszych artystówHalina Cękalska-Zborowska: Wieś w malarstwie i rysunku naszych artystów, Warszawa 1969, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, s. 272.a także z wcześniej (1909) opublikowanym poglądem Henryka Piątkowskiego, który podkreślał, że Masłowski jako „[...] jeden z pierwszych w malarstwie polskim wprowadził zupełną bezpośredniość wrażeń z natury. Cała jego młodzieńcza twórczość to fragmenty wyrwane gorąco z przyrody. Wśród pokolenia artystów, do których należał, stoi on na pierwszym planie, nie znika jak tylu innych w cieniu Chełmońskiego, lecz coraz bardziej rozszerza swą własną ścieżkę twórczości”Henryk Piątkowski: Stanisław Masłowski, sylweta artysty, Tygodnik Illustrowany, 1909, nr 47, s.