Motywy Żołnierze zabijali kolegów od początku konfliktów zbrojnych, z wieloma udokumentowanymi przypadkami w historii. Wydaje się jednak, że praktyka „fraggingu” była stosunkowo rzadka w armii amerykańskiej aż do wojny w Wietnamie. Rozpowszechnienie „fraggingu” było częściowo oparte na łatwej dostępności broni wybuchowej, takiej jak ręczne granaty odłamkowe. Granaty nie pozostawiały żadnych śladów balistycznych i nie dało się powiązać danego granatu z konkretnym żołnierzem. Miny M18A1 Claymore i inne materiały wybuchowe były również czasami używane do „fraggingu”, podobnie jak broń palna, chociaż termin ten, zdefiniowany przez wojsko podczas wojny w Wietnamie, odnosił się tylko do użycia materiałów wybuchowych do zabijania innych żołnierzy. Większość incydentów związanych z „fraggingiem” miała miejsce w wojskach lądowych i korpusie piechoty morskiej, natomiast był rzadkością wśród personelu marynarki wojennej i sił powietrznych, które miały mniejszy dostęp do granatów i broni niż piechota i marines .