Ściany grażdy budowano w konstrukcji wieńcowej, głównie z protesów, to jest połowizn bala (płazów) ułożonych półokrągłą stroną na zewnątrz i płaską od środka. Niekiedy stosowano kamienną podmurówkę, zwykle układaną bez zaprawy. Jako pierwsze na fundamentach ustawiano drzwi. Następnie układano na sobie protesy, począwszy od grubej drewnianej podwaliny (pidwałyna) o prostokątnym przekroju. W procesie tym pozostawiano miejsce na okna. Na rogach budynku wieńce łączone były zamkami.
Dom kryty był dachem półszczytowym o nachyleniu wahającym się w różnych gospodarstwach od 30 do 60 stopni. Zwykle główne zabudowania mieszkalne znajdowały się pod wyższym, bardziej stromym dachem, którego konstrukcja niekiedy wzmacniana była jętkami (bantynami). Ponad pomieszczeniami gospodarczymi dach stawał się zazwyczaj mniej stromy, a jego połać schodziła niemal do poziomu gruntu. Dach kryto przeważnie dranicami, rzadziej gontem. Przyczółek dachu, zazwyczaj zdobiony we wzory geometryczne, miał wysokość wynoszącą od ⅓ do połowy wysokości dachu. Najczęściej posiadał okienka do odprowadzania dymu.