Z podwórza wchodziło się do sieni zwanej choromami. Pomieszczenie to pozbawione było powały, co wykorzystywano w ten sposób, że do choromów odprowadzano dym z pieca znajdującego się w izbie – początkowo poprzez pozostawienie pod sufitem niewielkiego otworu, w późniejszych latach za pomocą specjalnego przewodu zwanego kahłą. Dzięki temu dym nie tylko konserwował drewnianą konstrukcję dachu i ogrzewał poddasze (co z kolei wspomagało zsuwanie się śniegu), ale też mógł być wykorzystywany do wędzenia żywności.
Z choromów przechodziło się do izby lokalnie zwanej chatą. Umiejscowiona była ona zazwyczaj po lewej (liwaczka – gdy zagroda była jednoizbowa) lub po obu stronach sieni (gdy występowały dwie, druga nosiła wówczas nazwę prawaczki). Druga izba w lecie pełniła funkcję świetlicy, w zimie zaś wykorzystywana była jako dodatkowy magazyn. Chata miała kształt zbliżony do kwadratu o powierzchni od ok. 14 do 30 m². Jej ściany budowano z gładko heblowanych bali niewymagających mszenia. W rogu, przy wejściu do pomieszczenia znajdował się kurny lub półkurny piec (picz) z zapieckiem (opicok). Spotykano zarówno prymitywne gliniane konstrukcje na drewnianej podstawie, jak i piece obkładane kaflami kosowskimi.