Z jednej strony izolowało ono izbę, komorę i sień od niskiej temperatury i wilgoci panującej na zewnątrz, z drugiej – ogrzewane było przez ściany chaty, w której rozpalano piec. Wejście prowadzące do pomieszczeń gospodarczych bezpośrednio z sieni ułatwiało przy tym opiekę nad zwierzętami w razie niesprzyjającej pogody.
Inne zabudowania (stajnie – kołeszni, obory, owczarnie – kosziery, wolno stojące komory – ambary, drewutnie) należały do rzadkości, spotykano je tylko u najzamożniejszych gospodarzy.
Nawiązania poza budownictwem ludowym Lata 30. XX wieku przyniosły wzmożone zainteresowanie huculskim regionalizmem, co przejawiało się m.in. nawiązaniami do architektury ludowej przy projektowaniu budynków o innym przeznaczeniu. I tak trzy wybudowane w drugiej połowie lat 30. schroniska turystyczne wzniesiono, czerpiąc z rozwiązań architektonicznych huculskiej grażdy. Były to: harcerskie schronisko na Kostrzycy (proj. Jerzy Żukowski, 1935), schronisko Warszawskiego Towarzystwa Narciarskiego w Rafajłowej (obecnie Bystrzyca, proj. Wacław Weker, 1937) oraz Schronisko Związku Osadników na Kukulu (proj. Stanisław Marzyński, 1938). W Rafajłowej wzniesiono też pensjonat „Grażda” o zbliżonej bryle i licznych odniesieniach do sztuki ludowej.
Zobacz też
chyża – chata łemkowska i bojkowska
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chaty Kategoria:Budownictwo ludowe Kategoria:Etnografia Ukrainy