Pod koniec wojny znalazł zatrudnienie w cukrowni pod Poznaniem. Po wojnie zdał maturę w Liceum im. H. Kołłątaja w Krotoszynie i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Warszawę – jak wynika z relacji jego żony i córek – wybrał z powodów patriotycznych, żeby brać udział w odbudowie zniszczonej stolicy.
Po zdaniu egzaminu magisterskiego z prawa w roku 1949 doszedł do wniosku, że zawód prawnika nie jest jego przeznaczeniem i podjął studia germanistyczne, które ukończył w roku 1953. Został zatrudniony na Uniwersytecie Warszawskim najpierw w Zakładzie Językoznawstwa Ogólnego u profesora Zygmunta Rysiewicza, a następnie w Instytucie Germanistyki UW. W międzyczasie pracował przez jakiś czas jako spiker radiowy w dziale niemieckim polskiego radia, skąd po kilku miesiącach został zwolniony z argumentacją, że ma za mało radiofoniczny głos.