Artylerię główną chroniły barbety grubości 114 mm (stal niklowa) oraz przykrywające je wieże grubości 89 mm (stal Harveya). Kazamaty dział 127 mm miały opancerzenie grubości od 51 do 102 mm. Artyleria pomocnicza kalibru 57 mm była chroniona maskami grubości 51 mm. Pancerz grubości 127 mm miała ponadto . Masa pancerza sięgała ok. 920 ton (15,6% wyporności normalnej).
Napęd Napęd stanowiły początkowo dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, o indykowanej mocy projektowej 13 500 KM, zapewniającej osiąganie prędkości 20 węzłów. Faktycznie na próbach przy niższej od normalnej wyporności 5600 ton osiągnięto moc indykowaną 17 131 KM i prędkość 21,69 węzła. Maszyny napędzały dwa wały śrub. Były zasilane w parę przez sześć cylindrycznych kotłów płomieniówkowych, w tym dwa podwójne i cztery pojedyncze. Kotłownia była dość konserwatywna i miała większą masę i dłuższy czas podnoszenia pary od nowocześniejszych kotłów wodnorurkowych, lecz była łatwiejsza w naprawach i konserwacji, zwłaszcza w słabo przygotowanych portach, i nie sprawiała problemów eksploatacyjnych. Normalny zapas węgla wynosił 400 t, a maksymalny 1093 t (projektowany maksymalny zapas węgla wynosił 1300 ton). Zasięg wynosił 6100 mil morskich przy prędkości 10 w.