Czas powstania dramatów Pierwsze próby dramatyczne Norwida pochodzą z warszawskiego okresu jego życia, z lat 1840-1841. Powstały wówczas dwa niewielkie utwory: Dobrzy ludzie i Chwila myśli. Do tego rodzaju wypowiedzi artystycznej powrócił poeta po dłuższej przerwie na przełomie lat 40. i 50. Powstały wówczas utwory mitologiczno-polityczne: Wanda I (1847), Krakus I (1848) i Zwolon (1848-1849), komedia obyczajowa Noc tysiączna druga (1850) i drugie wersje zaginionych Wandy i Krakusa (1851). W połowie lat pięćdziesiątych (1855-1858) stworzył Norwid tylko kilka drobiazgów dramatycznych: Teatr bez teatru, Słodycz, Krytykę, Auto-da-fé.
Najbardziej twórczym okresem dla Norwida jako dramaturga okazało się dziesięciolecie 1862-1872. W 1862 rozpoczął pracę nad Hrabiną Palmyrą, którą porzucił po napisaniu kilku scen na rzecz pierwszej wersji Aktora. W latach 1865–1866, pod wrażeniem upadku powstania styczniowego, powstały tragedia Tyrtej i komedia Za kulisami połączone w dyptyk Za kulisami. W 1867 powrócił Norwid do Aktora, którego mocno zmienił i prawie dwukrotnie rozbudował. W latach 1870–1872 napisał większość scen tragedii Kleopatra i Cezar.