Regionalne Archiwum Fonograficzne – jednostka archiwalna w Poznaniu, powołana do życia w 1930 przy Uniwersytecie Poznańskim. Jej założycielem był Łucjan Kamieński. Archiwum działało od 1929 jako pracownia fonograficzna. Jednostka powstała w zamyśle jako placówka regionalna, która miała być dopełnieniem jednostki centralnej – Centralnego Archiwum Fonograficznego. W 1929 Łucjan Kamieński zaproponował w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego projekt utworzenia Publicznego Centralnego Archiwum Fonograficznego w Warszawie.
Historia Większości nagrań dokonywano przy użyciu fonografu, rejestrując materiał dźwiękowy na wałkach woskowych. W późniejszych latach zapisywano utwory także na płytach żelatynowych. Pierwszych rejestracji dokonano jeszcze przed powstaniem archiwum 15 lutego 1928, były to nagrania utworów na dudach wielkopolskich, w wykonaniu dudziarza Michała Kulawiaka. Rejestracje tego instrumentalisty, jako jedne z niewielu dokumentów z Regionalnego Archiwum Fonograficznego, zachowały się do naszych czasów, dzięki współpracy Regionalnego Archiwum Fonograficznego z berlińskim Phonogramarchiv, w którym dokonywano galwanizacji oryginalnych wałków fonograficznych. Nagrania Kulawiaka zostały tam wysłane tuż przed wojną.