Mel Bonis albo Mélanie Bonis, właściwie Mélanie-Hélène Bonis (ur. 21 stycznia 1858 w Paryżu, zm. 18 marca 1937 w Sarcelles – francuska kompozytorka tworząca w okresie postromantyzmu.
Pobierała nauki przede wszystkim u Césara Francka i Charlesa Koechlina, a od początku XX wieku była jednym z najbardziej awangardowych artystów we Francji. Chociaż nie współpracowała ze zbyt wieloma współczesnymi jej kompozytorami, jej styl wykazywał liczne podobieństwa do stylu jednego z jej mistrzów, Gabriela Faurégo, a także innych kompozytorów, takich jak Franck czy Debussy. Zajmowała się również nauczaniem, pracując głównie z dziećmi.
Była płodną artystką. W ciągu całego życia skomponowała około dwustu utworów, głównie na fortepian, jednak część z nich przeznaczona była także dla niewielkich zespołów instrumentalnych oraz kilka dla orkiestry. Uczestnicząc w życiu towarzyskim Paryża, gościła na tamtejszych salonach i czerpała z dzieł literackich obecnych tam twórców inspiracje do swoich utworów muzycznych.
W latach 90.