Taiko są klasyfikowane według różnych kryteriów i jest ich wiele typów. Poniżej niektóre najbardziej znane i często używane.
, bęben o długim korpusie) posiada membrany po obu stronach, wykonane z bardzo grubej, utwardzonej skóry bydlęcej, naciągnięte na drewniany korpus. Są one zamocowane metalowymi ćwiekami. Pierwotnie był używany w sanktuariach (zwany był także miya-daiko, „bębnem chramu”). Jest używany także w czasie lokalnych festiwali (matsuri), a w buddyjskich świątyniach jako akompaniament do śpiewu pism świętych i w czasie święta zmarłych przodków o-bon. Stał się głównym instrumentem wykorzystywanym przez zespoły kumi-daiko. Bęben jest zazwyczaj umieszczany w specjalnie zaprojektowanym dębowym stojaku.
, w skrócie shime-daiko lub shime), to bęben o dwóch membranach, tradycyjnie wykorzystuje system naprężania linkami. Obecnie jednak pojawiła się technika napinania przy pomocy śrub. Wariant ten jest preferowany przez zespoły kumi-daiko. Natomiast bębny z systemem linowym są wykorzystywane w muzyce ludowej, praktykach religijnych i festiwalach buddyjskich i shintō, muzyce dworskiej, teatrze nō i kabuki.