Rodzina języków migowych – rodzina językowa gromadząca języki migowe, których ikoniczna i przestrzenna struktura odróżnia je od języków fonicznych pod względem gramatycznym. Większość z nich używana jest w komunikacji osób głuchych lub słabosłyszących, a część stosują osoby słyszące, gdy użycie języka mówionego nie jest możliwe (słowa tabu, śluby milczenia, znaki wojskowe itd.), a nawet w celach artystycznych lub symbolicznych (mudrā).
Języki migowe w użyciu głuchych Języki te zostały podzielone na rodziny według ich źródłowego języka migowego (istnieje wiele przypadków krzyżowania się języków tych samych regionów geograficznych oraz zjawisk kreolizacji, z których ewoluują języki migowe). W 1979 roku Anderson i Peterson stworzyli klasyfikację, którą w 1991 przejął Henri Wittmann.