W Berdyczowie fundował zapomogi dla ubogich.
W 1888 ufundował nagrodę za najlepsze ukraińskie dzieło literackie dla lwowskiego towarzystwa Proswita. W 1914 roku z okazji setnej rocznicy urodzin Tarasa Szewczenki przekazał sporą sumę pieniędzy Ukraińskiemu Towarzystwu Naukowemu.
W czasie wojny rosyjsko-japońskiej wspierał działalność Czerwonego Krzyża.
Na kilka lat przed wybuchem I wojny światowej zamieszkał w szwajcarskiej Lozannie. W czasie wojny organizował pomoc dla ukraińskich jeńców i korespondował z politykami ukraińskimi oraz reprezentantami Ententy. Był autorem szeregu publikacji przedstawiających sprawę ukraińską społeczeństwom zachodniej Europy. Organizował zbiórki pieniędzy i leków dla ukraińskich uchodźców i rannych.
W latach 1918–1921 był dyplomatą Ukraińskiej Republiki Ludowej. Stanął na czele pierwszej misji dyplomatycznej URL w Watykanie. Na konferencji wersalskiej reprezentował URL, a wobec mocarstw zachodnich również Litwę, Łotwę, Estonię, Gruzję, Azerbejdżan, Kubań oraz Północny Kaukaz.
Pius X odznaczył hrabiego Orderem Świętego Grzegorza.
Swoje artykuły publikował w czasopiśmie „Literaturno-Naukowyj Wistnyk”. Swoje pisma zdeponował w Ukraińskim Muzeum Narodowym we Lwowie.
Zmarł w 1930 roku w szpitalu w Gnieźnie.