W badaniach naukowych koncentrował się głównie na kopalnictwie węglowym i hydrogeologii. W latach 1915–1919 i w 1923 prowadził badania hydrogeologiczne w Tatrach, których efektem był artykuł Podreglowe źródła północnej strony Tatr, opublikowany w Sprawozdaniach Komisji Fizjograficznej Polskiej Akademii Umiejętności. W latach 30. podjął pracę nad szczegółową mapą wschodniej części górnośląskiego zagłębia węglowego, bazując na własnych obserwacjach, odwiertach i odkrywkach, a także gromadzonych materiałach. Do 1939 ukończył mapę południowo-wschodniej części, obejmującą okolice Mysłowic, Jaworzna i Trzebini. Zaplanowaną publikację pierwszej części mapy uniemożliwił wybuch II wojny światowej.
Był aktywnym i zasłużonym działaczem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Przez wiele lat angażował się w pracę działu budowy schronisk i urządzeń turystycznych, a w latach 1918–1921 pełnił funkcję członka zarządu głównego Towarzystwa. W maju 1929 uczestniczył w Konferencjach Tatrzańskich, gdzie referował stan badań hydrogeograficznych w Tatrach. Był także członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Geologicznego. Jako zapalony sportowiec przez długi czas pracował w charakterze instruktora sportu w Akademickim Związku Sportowym Uniwersytetu Jagiellońskiego, trenując lekkoatletów, wioślarzy, narciarzy i pływaków.